The Unforgettable Fire і Live Aid (1984-1985)

The Unforgettable Fire («Незабыўны агонь») — чацвёрты студыйны альбом — выйшаў 1 кастрычніка 1984 года. Значна больш абстрактны, чым War, ён быў вельмі рэзаннем зменай кірунку групы. Назва альбома і значная частка матэрыялу натхнёнае наведваннем аднайменнай выставы карцін і малюнкаў у Музеі міру ў Чыкага, зробленых выжыўшымі ў атамных бамбаваннях Хірасімы і Нагасакі.

Група баялася, што пасля адчыненага, простага рока альбома War, яны стануць «назойлівай» і «крыклівай рок-групай», поспех Under a Blood Red Sky, аднак, даў ім творчую і — упершыню — фінансавую волю. Таму замест таго, каб стаць тыповай, серай групай, яны актыўна эксперыментуюць. Адам Клейтан кажа: «Мы шукалі нешта, што было бы сур'ёзней, прэтэнцыёзней». Эдж захапляўся эмбіентам і «тагасветнымі працамі» Браяна Іно, які разам са сваім гукаінжынерам Даніэлем Лануа ў выніку пагадзіўся прадзюсаваць запіс. Крыс Блеквелл, адзін з кіраўнікоў Island Records, спрабаваў адгаварыць групу ад гэтага выбару, сцвярджаючы, што Ино «пахавае іх у авангардным трызненні».

Запіс праводзілася ў замку Слейн (Slane Castle), Дублін, у гатычнай зале, пабудаваным адмыслова для музычных паданняў. На сесіях панавала расслабленая, наладжаная на досведы атмасфера. Значна больш атмасферны, чым War, The Unforgettable Fire валодае багатым і гарманічным гучаннем. Пад кіраўніцтвам Лануа гульня Лары стала вальней і спрактыкаваней, а Адама — больш «падсвядомай», такі, што бас-гітара больш не ўрывалася, а ўлівалася ў агульнае гучанне песень.

Вершы песень альбома можна інтэрпрэтаваць па-рознаму, што разам з атмасферным гучаннем дае, па выразе групы, «вельмі навочнае пачуццё». Боно, які пачаў захапляцца мастацкай літаратурай, паэзіяй і філасофіяй, зразумеў, што яго прызначэнне па стварэнні тэкстаў песень, выкананае да гэтага з малым жаданнем, складаецца ўласна ў напісанні вершаў. Апошнія дзве тыдня, аднак, былі адчайнымі спробамі скончыць тэксты, таму Боно здаецца, што песні Bad («Дрэнны») і Pride (In the Name of Love) («Гонар, або Ў імя кахання») так і засталіся «накідамі». Характэрны для альбома трэк The Unforgettable Fire мае багатае гучанне, заснаванае на гітарным эмбіенце і завадным рытме; яго вершаваны «накід» — «кранальны аповяд аб вандраванні» з «шчырым пачуццём нуды». У песні Bad Боно спрабаваў апісаць эфекты ад гераіну. Pride (In the Name of Love) — песня, найболей сапраўды паказвалая асаблівасці музыкі U2 тых гадоў — аб Марціне Лютэру Кінгу стала хітом.

За выхадам альбома рушыла ўслед турнэ, таксама названае The Unforgettable Fire. Яно пачалося ў Аўстраліі ў верасні 1984 года. Апынулася, што выконваць студыйныя запісы ў жывую даволі складана. Адным з выхадаў было задзейнічанне сінтэзатараў, якія да гэтага выкарыстоўваліся групай з вялікай неахвотай. U2 змаглі зладзіцца з цяжкасцямі жывога выканання такіх прапрацаваных у гукавым стаўленні песень, як Bad і The Unforgettable Fire, і з тых часоў яны пачалі выкарыстоўваць сінтэзатары амаль на кожным выступе. Было адзначана, што некаторыя «няскончаныя» і «расплывістыя» песні гучалі лепш на сцэне.

U2 удзельнічалі ў дабрачынным канцэрце Live Aid, мэтай якога было аказанне дапамогі галадаючым у Эфіёпіі. Канцэрт праходзіў на стадыёне «Уэмблі» (Лондан) улетку 1985 года. Выступ U2 было адным з самых запамінальных. Падчас выканання Bad Боно саскочыў са сцэны, каб патанчыць з прыхільніцай. Гэты эпізод паказаў, наколькі ён можа быць блізкі да слухачоў. У гэтым жа годзе часопіс Rolling Stone назваў U2 групай васьмідзесятых.